Op het moment van schrijven is het alweer ruim 3 jaar (!!) geleden dat we voor het eerst samen zwerfafval gingen rapen. Als twee zussen met een gedeelde passie voor wandelen én het milieu, besloten we om het nuttige met het aangename te combineren. Het was een idee dat al een tijdje in de lucht hing. Maar zoals dat vaak gaat met goede ideeën, bleven ze ergens zweven. Tot die ene dag waarop we besloten onze goede bedoelingen om te zetten in actie.

Daar gingen we dan, die bewuste dag in januari 2021. Een beetje giechelend, ietwat ongemakkelijk en natuurlijk op de tot dan toe koudste dag van het jaar, liepen we de deur uit met onze vers verkregen grijpstokken en vuilniszakken netjes aan een daarvoor bestemde ring. Er kwam een soort licht beschamend gevoel over ons heen alsof we daar liepen omdat we een taakstraf hadden.

Maar nog voor we goed en wel de straat uit waren, gebeurde het… “Goed bezig meiden, bedankt!” En daar bleef het niet bij. Bijna iedereen die we tegenkwamen die dag, gaf ons wel een complimentje, duimpje of goedkeurend knikje. Whoop, dit voelde lekker! Naarmate de zakken zich vulden en de straten schoner werden, groeide een gevoel van voldoening. Het was niet alleen het fysieke resultaat van onze inspanningen, maar ook het besef dat we samen iets goeds deden wat ook nog werd bevestigd door voorbijgangers. De ongemakkelijkheid van de eerste stappen was volledig weggevaagd door het gevoel van voldoening en de wetenschap dat we samen een verschil maakten. Op een gegeven moment reed er een stel voorbij, dat uit het raam riep dat de koffie klaar stond “daar in dat witte huis”.

Dat – en het feit dat we in een soort stappencompetitie zaten met onze familie en we de 10.000 stappen wilden halen – zorgde ervoor dat we gelijk compleet naast onze schoenen gingen lopen. Midden in de polder van Hoogland-West stonden we met 3 propvolle zakken die bij elkaar zwaarder waren (of in ieder geval voelden) dan wijzelf. We parkeerden de volle zakken even bij een bankje (want ja, die staan er toch nog wel als je terugkomt), en liepen toch nog maar even een stukje door. Met nog 2 volle zakken erbij, kwamen we bij de geparkeerde vuilniszakken om de weg terug naar huis voort te zetten.

De lángste 2 kilometer uit ons leven. Verzuring in de armen, kramp in de handen en om de 10 meter even moeten stoppen om te herpakken. Zelfs nog even geprobeerd de zakken bij de aardige mensen van het witte huis te kunnen droppen, maar die waren helaas niet (meer) thuis. Dus strompelden we nog even door. Zeer moe, maar nog meer voldaan, keerden we eindelijk terug naar huis. En besloten we ter plekke dat we voor een volgende keer echt een bolderkar nodig hadden.